escribo as palabras e vexo como os dedos non atopan as teclas correctas. felicidafe realisrta. non. felicidade trealista. tampouco. felicidade realista, finalmente, alí está.
coma os propósitos inalcanzábeis – meu cerebro teima en mostrar que non é algo que coñece, e que vou ter que aprender o concepto letra por letra, imprimilo paseniñamente na química das neuronas e logo traducilo en impulso que mova non só os meus dedos, senón tamén o meu mundo: f… e… l… i… … … … r… e… a…
vou “navegar en min“, mergullar dentro, reorganizar a estrutura daquela reunión de átomos toliños que me compoñen.
cavar alí fondo entre os elementos até reunir suficiente terra para plantar a semente que estas palabras esconden.
repetirme a min mesma, coma un mantra, estas palabras. e observarme logo para ver se a auga do meu corpo, respondéndolles, vai formando cristais dunha orde complicadísima e perfecta.