a novela das cinco da tarde,sombras

historia particular

“Elle m´a dit des maux d´amour” (Julian Barnes, Metroland)

Veña, pasa do outro lado do espello. Veña, óllate dende aí, fica aí, fitando para ti mesma.

Aí estas: fronte ó espello. Ou polo menos aí está teu corpo, alí deixáchelo parar, pousarse.

Ben sabes que nada de ti está presente, que esa “ti” verdadeira saíu correndo tras del, pés descalzos, cabelos soltos, como unha penitente. Mais nada. Deixa o espírito louco correr tras del, déixao. Que máis dá, el non vai reparar nesa presenza. Deixa, vai. Non chores, muller, non chores.

Veña, xa pasou. Voltaches? Pois xa é momento de desfacerte da historia que cargas ás costas. Non me olles así, xa o sabes.

Xa che fixen o favor de traerche os contedores, telos ao carón, non pretendas que non os ves. Imos tirar tanto peso que levaches todo este tempo, botalo ao lixo.

Ao contedor verde: a naturalidade orgánica dos comezos e a túa ignorancia. os momentos en que ollaba para ti e ti non te decatabas. o primeiro encontro, naquel xardín con sabor a mazá e frío do amencer. os sempre sorprendentes “tes tempo agora?”. o teu invariábel si.

Ao contedor azul, para vidro: os anacos de ilusións. os teus “non pasa nada, entendo que non tes tempo”. cada unha das palabras del, palabras que cortaban. as verdades a media. a distancia, ese espazo onde cada paso na súa dirección che facía sangrar os pés.

Ao contedor amarelo, para papel: as palabras desta historia, os tramas de novela sentimental barata, ata deixar a folla en branco.

Feito. Agora non andes pensando que mañá o camión do lixo pasará polas rúas envolto nunha nube de melancolía e que os recolledores se porán tristes sen motivo.

Hoxe os elefantes soñan con: Enigma -Return to Innocence.

[https://www.youtube.com/watch?v=Rk_sAHh9s08]

Estándar

One thought on “historia particular

  1. ai, auguiñas de marzo!
    vin varias veces por aquí, sempre con gana de dicir algo,
    sempre marchar sin dicir.
    …como escribir que dis o que sentín (nalgunha vida, noutrora) tan ben, tan como xa non o quero sentir. mais quero. aínda.
    emocionada pídoche que escribas outro post,
    non podes estar de vacacións cando setembro abandona o verán.
    volve escribir, para min.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s